Eg har ikkje skreve på lenge. Det vart for vanskeleg. Det var berre ein ting eg ville skrive om. I starten skreiv eit par innlegg. La ut eit her og eit på den engelske sida mi. Men så vart det stopp.

Eg gjorde nokre forsøk til, men skrinla dei. Let dei ligge i utkast-skuffa eller let tankane berre leve som skuggar og spindelvev i mitt indre univers.

I oktober, med det samme, tenkte eg at det kanskje kunne ha ein hensikt å skrive. Kanskje nokon, som kunne gjere noko, kunne sjå det eller høyre det. Kanskje det kunne slå sprekker i propagandaen slik at løgnmuren kunne briste, i alle fall for nokon. Men så viste det seg at veggene i ekko-kammeret er ugjennomtrengelige og glatte som teflon. Knuste hus, raserte sjukehus, gråtande foreldre som grev i ruinane og bærer bylter med drepte barn bøygde ikkje narrativen, stoppa ikkje våpenleveransene. Når vi tenkte: No kan det ikkje bli verre, så vart det verre. Når vi tenkte: No må alle sjå at dette må stoppast, slo dei trufast fortsatt ring om ugjerningsmennene.

Kva gjer vi då? Alle vi som til no har trudd på likskap og menneskeverd, på lover og ansvar?

Vår gode venn Saleh er ein som har løfta blikket mitt. Utan å sjå vekk frå, eller tie om uretten, har han valgt å halde fast på trua på det gode:

“I lyset av positivitetens flamme, hvor hjerter søker håp, skjuler det seg ofte en skjør skygge av sorg. Som vandrere på livets vei bygger vi, elsker og mister. Tapets bølger skylles over oss, etterlater et landskap av vakre minner, fastholdt som perler i tidens elv. Disse bildene, disse fragmentene av lykke og sorg, klynger seg til våre sjeler, like vedvarende som stjernenes skinn i nattens mørke.”

Mørket fra lidelsen i Gaza og sviket fra vestlege makter kaster skygger som truer med å stenge sola ute. Men når sola går ned, glitrer stjernene.

Ei slik stjerne redda meg i går. Vi hadde sett Aljazeera dokumentere lidelsene. Vi las igjen kor beinhardt USA held fast på løgnene. Det kunne ikkje bli verre… og vart verre, igjen.

Så tok vi med oss sjølve til pizza og ein tegnefilm hos barnebarna. Etter filmen kom eg på å spørre om vi kunne få høyre kva gutten hadde lært. Da ville bror bli med på tamburin og mamma tok fram fløyta. Stuegolvet var scenen. Lampetten var scenelys.

Repertoaret var kort, men mirakelet skjedde. Vi fann gleden og lyset og alt det gode vi har i overflod her i vårt stille hjørne. Musikken, kunsten, fellesskapet. Det er det som ber oss gjennom dei mørkest og tyngste tidene.

Og det er det som har halde dette lidande folket oppe i år etter år med undertrykking og urettferd. Musikken, kunsten, litteraturen og samhaldet. “Sorgens skygge og fragmenter av lykke” ein verdig hyllest til et vakkert folk. La Gaza leve! La barna leve! La folket få fred og frihet og framtid.