Eg ser ei lita jente med kvitt, krølla hår. Ho står heilt stille i hagen med ryggen til ein blomstrande busk. Ein syrin, kanskje? Ho var alltid så glad i syriner. Ein gut kjem ut av den lange, grå trønderlåna og spør kva ho gjer på? Han har kanskje sett ho fra vinduet på stua og syntes det var rart å berre stå slik.

Eg gjer noko berra vaksne gjer, seier ho. Eg diktar. Skulle ønske eg fekk vere den guten og høyre kva det var ho hadde i tankane, der ho sto. Kor mykje dikta ho? Skreiv ho noko ned?

Eg trur ho skreiv dikt i skjul gjennom mykje av livet, men enten kasta ho det med ein gong eller så “rydda ho opp etter seg” mot slutten. Det var ikkje godt nok til å la verda få sjå det, syntes ho. Ho hadde store krav til seg sjølv og store krav til språkkunsten. Ho var slik som eg, ho greidde ikkje lese noko som var dårleg skreve.

Kor gjerne eg skulle sett noko av det likevel. Sjølv om ho ikkje var ei Haldis Moren Vesaas eller ein Hans Børli, var ho ei begava kvinne og eg tenkjer dikta ville stå seg. Dessutan ville eg så gjerne å blitt kjent med denne delen av henne. Eg fekk aldri til det mens ho levde. Livet kom i vegen, både mitt og hennar.

Eg har eit glimt til av henne fra dei tidlege åra. Ho budde i den store trønderlåna. I lag med mor og far og ei forstersøster hadde dei gamlestua og lofta over til å sove i. Resten av huset: nystua, det store gardskjøkkenet og alle dei andre soveromma husa halvbroren og familien, 5 gutar etter kvart.

Ho var tante til to av dei før ho var fødd. Slik var det å vere attpåklatt til ein far som hadde mista to koner til tuberkulosen før han fann mormor. Dei første åra budde dei i samme huset som den vaksne halvbroren og familien, og ho var som ei søster i gutteflokken. Kan tenkje det var liv og røre. Eg kjende desse karane då dei var vaksne og dei var aktive og fulle av humor og energi.

Korleis kvardagen i langhuset var veit eg ikkje, bortsett fra denne episoden der Sigurd kom ut og tok mamma på fersk gjerning i å dikte. Men eg veit det tok slutt. Bestefar tok unna ein kår-del av garden og bygde kår-hus og ny løe til seg og mormor. Der skulle dei ha nokre kyr og ein gris, nok til å klare seg sjølve. Så vart det slik at bestefar skadde seg og fekk blodforgiftning då han bygde løa og døydde fort. Mamma var 6 år. Ho fortalde ikkje noko om det ho huskar rundt dødsfallet eller når og korleis dei flytta til nyhuset. Men ein gong slapp det ut eit minne så sterkt at eg kjende det inn i margen.

“Det vart så stusslig, den første jula i det nye huset, med berre oss.”

Eg ser det for meg som om eg var der. Der sit dei, berre desse tre. Oppå bakken ligg det lange huset, lys i alle glasa, stua med juletreet er lett å sjå fra kjøkkenet i Slettheimen. Eit hus fullt av liv, varme og glade stemmer. Gang rundt juletreet og sikkert leik etterpå.

Såg ho for seg dei tomme stolene der mamma og mormor og tante Molla hadde hatt den mest naturlege plass ved bordet fram til no? Korleis kunne ein 6 åring forstå, anna enn å kjenne på kor “stussleg” jula vart, at dei sat der “åleine”?

Mamma sin veg gjennom eit liv der tap vart ein gjest som kom igjen og igjen var i gang.