Nå har vi vaska golvet både før og etter jul. Vi har pynta og kasta ut juletreet, dei fleste av oss. Julegavene er i bruk eller bytta eller lagt på hylla eller spist.

På skoler og på julefester satt nissen på låven med sin julegrøt. Der var det liv og røre med rotter som skotter og gomling av gotter og ingen, ingen ville han dele med.

På Nordpolen var ein annan nisse som flaug rundt med Rudolf med rød nase og hjelpende alver i form av Will Farrow eller julens Oompa Loompaer som jobba natt og dag uten betaling for at alle barn i verden skulle få alt dei ønska seg rett ned i murpipa.

I skyggen av den høglytte nissejula vart den andre julehistorie fortald, no mest i kirkene. Den handler om engler som daler ned i skjul og viser seg for ein unnselig flokk gjetarar. Om ei ung kvinne som ikkje forstår korleis det kunne skje det som skulle skje, men som sa ja til å være Guds vei inn i menneskeslekta.

Også denne historia er ferdig fortalt for denne gongen.
Sjølv om ein himmelsk hærskare braut natteroen ei natt, sjølv om vise menn reiste langt og fann det dei leitte etter vart òg Betlehemsmarkene ferdige med jula der Josef måtte rømme frå ein blodtørstig Herodes.

Det var kanskje berre i denne eine at alt fortsatte. I ei forundring i hjerte til ei kvinne som frå no av skulle observere og grunne på alt om dette barnet ho hadde fødd. Kven var han? Var han det under ho var fortald? Kva betydde alle desse orda som vart sagt om han?

Eg tenker meg ho drar ofte tilbake til denne natta i stallen i åra som kom, for å sortere tankane sine og forstå det merkelege som hadde hendt henne. Ho må ha kjent at det var Gud som var kommen til henne? For sjølv i eit lite barn kan det vel ikkje vere råd å være Gud nær uten å kunne kjenne det?

Salmediktaren vil gjerne bli med i denne forundringa.. kor kan det vere at Gud kjem til oss og blir ein av oss? Kor kan det vere at universets Herre lar seg kle i eit enkelt teppe for å sove i høyet, i varmen frå dyra som står omkring?

Mysteriet om Gud som viser seg i stallen er radikalt forskjellig ifrå den kiving om ære og rikdom som har halde jorda i kontinuerlig krig og urettferdighet så langt tilbake vi har dokumentert historie. Korleis er det, dette riket som ikkje er av denne verda?.. som kom så uskyldige og ubeskytta som eit nyfødd barn?

Eg elskar dette omvendt riket. Eg treng ikke jul for å tenke på det eller forundre meg over det. Der er min lengsel hjemme. Der har min tro sin skatt. Dette: å ha all makt og så frivillig gje avkall på det for å kunne åpne døra og dra “oss fra jorden opp til seg”

Denne jula varer ikke berre til tjuendedagsKnut jagar jula ut. Denne jula varer ikkje berre til påske. Denne historia kan besøkast kvar dag. “Der kan jeg daglig lære..der kan jeg best besinne”.

For meg er det ein plass der lengsel og tru kan søke det gode midt i ei kaotisk verd. I kaos kan håpet og trua blinke blankt og trufast enter det er svarte natta eller høglys dag. Om det er natt eller dag er lyset ei kraft mørket ikkje kan overvinne så lenge vi lar det det få sleppe til.

Mitt hjerte alltid vanker i Jesu føderom, 
dit samles mine tanker i deres hovedsum. 
Der er min lengsel hjemme, der har min tro sin skatt; 
jeg kan aldri glemme, velsignet julenatt.

Du mørke stall skal være mitt hjertes frydeslott. 
Der kan jeg daglig lære  å glemme verdens spott. 
Der kan jeg best besinne hvori min ros består. 
Når Jesu krybbes minne, meg rett til hjerte går.

Hvi skulle herresale ei for deg pyntet stå? 
Du hadde å befale alt hva du pekte på. 
Hvi lot du deg ei svøpe i lyset som et bånd, 
og jordens konger løpe at kysse på din hånd?

Hvi lot du ei utspenne en himmel til ditt telt, 
og stjernefakler brenne, o store himmelhelt? 
Hvi lot seg ei til syne en mektig englevakt, 
som deg i silkedyne så prektig burde lagt?

En spurv har dog sitt rede og sikre hvilebo. 
En svale må ei bede om nattely og ro. 
En løve vet sin hule hvor den kan hvile få – 
skal da min Gud seg skjule i andres stall og strå?

Akk, kom, jeg vil opplukke mitt hjerte, sjel og sinn, 
med tusen lengselssukke: Kom, Jesus, dog her inn! 
Det er ei fremmed bolig, du har den selv jo kjøpt. 
Så skal du blive trolig  uti mitt hjerte svøpt.

Jeg vil med palmegrene ditt hvilested bestrø. 
For deg, for deg alene jeg leve vil og dø. 
Kom, la min sjel dog finne sin rette frydestund,
at du er født her inne,  i hjertets dype grunn!